Hipoterapia

Hipoterapia to bodajże pierwsze zastosowana w Polsce z metod animoterapii, stanowi jedną z metod rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Jej działanie jest kompleksowe, bowiem składa się z elementów rehabilitacji, psychologii i resocjalizacji. Podobnie jak w dogoterapii, obecność zwierzęcia - "współterapeuty" - sprawia, że jest to wyjątkowa i niepowtarzalna metoda terapeutyczna, stosowana zarówno wobec dzieci jak i dorosłych, dająca zupełnie nowe możliwości kontaktu z pacjentem.

Celem jest przywrócenie tym osobom sprawności fizycznej i psychicznej w możliwym do osiągnięcia zakresie. Hipoterapia stanowi jeden z elementów rehabilitacji leczniczej i jako taka jest prowadzona przez specjalistę, na zlecenie lekarza.

Hippoterapia szczególnie polecana jest dla osób z problemami neurologicznymi (m.in. mózgowe porażenie dziecięce, stwardnienie rozsiane, choroba Parkinsona); problemami ortopedycznymi (skoliozy, koślawość bioder i kolan) ; problemami natury psychicznej i społecznej (autyzm, zespół Downa, upośledzenie umysłowe, nerwice, nadpobudliwość psychoruchowa, trudności szkolne wynikające z zaburzeń integracji zmysłów i typu dyslektycznego); ale także w leczeniu osób z nadciśnieniem tętniczym (samoistnym II-go stopnia), przewlekłym zapaleniem oskrzeli, zatwardzeniem, otyłością, zaburzeniami funkcji gruczołów wydzielania wewnętrznego czy przy niepłodności funkcjonalnej.

W efekcie hipoterapii zaobserwowano u pacjentów m.in.: znaczne zmniejszenie napięcia mięśniowego u osób spastycznych, znaczną poprawę równowagi, poprawę ruchomości stawów kręgosłupa i kończyn, lepszą wydolność płuc, poprawę krążenia, poprawę perystaltyki, a także – podobnie jak przy dogoterapii - wzrost pewności siebie, poprawę samooceny,  koordynacji, koncentracji uwagi, kontaktów z rówieśnikami oraz dorosłymi, zmniejszenie napięcia emocjonalnego, znaczną poprawę sprawności ogólnej, itp.